Ο Σωτήρης Ντόσκας είναι από εκείνους τους ανθρώπους που κουβαλούν μέσα τους δύο φαινομενικά αντίθετους κόσμους: τη δύναμη και την ευαισθησία. Ένας προπονητής Muay Thai που δεν διδάσκει μόνο τεχνική, αλλά και χαρακτήρα. Κι ένας μουσικός που μέσα από κάθε μελωδία αποκαλύπτει κάτι από την ψυχή του.
Τον ακολουθείς από το ρινγκ μέχρι το πιο σκοτεινό κουτούκι για να τον ακούσεις και νιώθεις πως η ουσία είναι ίδια: μια βαθιά εσωτερική αναζήτηση, μια αλήθεια που ξεχειλίζει είτε με ενα λάκτισμα είτε με μια νότα. Μιλήσαμε μαζί του σε μια φιλική κουβέντα για το πώς συνυπάρχουν αυτοί οι δύο κόσμοι και τι σημαίνει τελικά να είσαι μαχητής – στη ζωή, στη μουσική, στον εαυτό σου.

Συνέντευξη με τον Σωτήρη: Μαχητής και Μουσικός στην ίδια σκηνή
Χριστίνα: Πώς ξεκίνησες το ταξίδι σου στις πολεμικές τέχνες; Το ένιωσες σαν κάλεσμα ή προέκυψε τυχαία;
Σωτήρης: Το ένιωθα πάντα μέσα μου. Ήταν πηγή. Δεν ήταν κάτι που προέκυψε τυχαία, ήταν κάτι που υπήρχε μέσα μου απ’ την αρχή.

Χριστίνα: Ναι, φαίνεται αυτό. Θυμάσαι την πρώτη φορά που μπήκες σε ρινγκ; Ποιες ήταν οι σκέψεις, τα συναισθήματά σου τότε; Τι συνέβη εκεί;
Σωτήρης: Η σκέψη ήταν μία: να νικήσω. Κι όταν πρόκειται για το μαχητικό κομμάτι, τα συναισθήματα μερικώς παραγκωνίζονται. Δεν υπάρχει χώρος για πολλά.

Χριστίνα: Υπήρξαν στιγμές που λύγισες, σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Και αν ναι, τι σε κράτησε όρθιο τότε;
Σωτήρης: Ο συγκεκριμένος δρόμος είναι κυριολεκτικά επίπονος, αντίξοος, δυσβάτος – με τραυματισμούς και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μα ποτέ δε σκέφτηκα να τα παρατήσω.

Χριστίνα: Ναι, οι μαχητές δεν τα παρατάνε, η αλήθεια είναι. Πότε κατάλαβες πως ήρθε η ώρα να περάσεις από τον ρόλο του αθλητή σε αυτόν του προπονητή;
Σωτήρης: Γενικά, με θεωρώ έναν μαθητή της ζωής. Πάντα με θεωρούσα έτσι – και της ζωής, και της μουσικής, και των μαχητικών σπορ. Κι εγώ θα πω πως όποιος νομίζει ότι τα ξέρει όλα, χάνει τη μαγεία της ανακάλυψης.

Χριστίνα: Για πες μου ρε Σωτήρη, τι σε γεμίζει περισσότερο, να παλεύεις εσύ ή να βλέπεις τους μαθητές σου να εξελίσσονται;
Σωτήρης: Όταν παλεύω εγώ, το κάνω για μένα. Για τα μέσα μου. Για να σκάψω μέσα μου και να με βρω καλύτερα, να με μάθω. Όταν βλέπω τους μαθητευόμενούς μου να εξελίσσονται, βλέπω το σκάψιμο αυτό μέσα μου. Όλη αυτή η μάχη άξιζε. Όλος ο πόνος, όλη η αντίξοότητα… είναι για μένα αυτό που με πήγε μπροστά.

Χριστίνα: Πόσο σημαντική είναι για σένα η ψυχολογία στην προπόνηση; Είναι τελικά ο νους πιο δυνατός από το σώμα;
Σωτήρης: Με τον καιρό, η νοοτροπία μου είναι συγκεκριμένη ως προς την προπόνηση. Ο νους και το σώμα πάνε μαζί. Είναι ο νους που χαράζει, και το σώμα πρέπει να είναι σε θέση να ακολουθήσει. Το σώμα μας είναι το μεταφορικό μέσο που μας πάει στον σκοπό μας. Από τον σκοπό μέχρι τη «μάχη», πρέπει να είναι και τα δύο σε αρμονία.

Χριστίνα: Τι προσπαθείς να εμφυσήσεις στους μαθητές σου πέρα από την τεχνική;
Σωτήρης: Το κάνουμε για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας και τα άτομα που αγαπάμε. Δεν κάνουμε ποτέ επίδειξη. Προσπαθώ να τους μεταδώσω συνέπεια, ψυχική δύναμη και ευγενή άμιλλα.

Χριστίνα: Υπάρχουν στοιχεία της μουσικής που βρίσκεις μέσα στο Muay Thai;
Σωτήρης: Συγκεκριμένα, η παραδοσιακή μουσική του Thai είναι αυτή που δίνει τον ρυθμό στον αγώνα. Όσο ανεβαίνει το tempo των μουσικών, ανεβαίνει και η ένταση του αγώνα. Είναι αμφίδρομη η σχέση των μαχητών με τους μουσικούς, κυριολεκτικά μέσα στον αγώνα.

Χριστίνα: Τι σημαίνει για σένα η μουσική; Είναι μια διέξοδος, μια ανάγκη ή ένας τρόπος να υπάρχεις;
Σωτήρης: Για μένα, η μουσική είναι αφύπνιση. Είναι ψυχοθεραπευτική, πηγή εξωτερίκευσης. Την έχω δει σαν όπλο, σαν σφενδόνα απέναντι στην αδικία. Η μουσική είναι και επανάσταση – έχεις φωνή, έχεις λόγο στο κοινό και μπορείς να κάνεις αντιπληροφόρηση.

Χριστίνα: Και μουσικά, τι κάνεις; Δεν μας έχεις πει ακόμα.
Σωτήρης: Είμαι αυτοδίδακτος μουσικός. Δουλεύω επαγγελματικά ήδη 15 χρόνια — τώρα είμαι 35. Έχω ασχοληθεί με το έντεχνο, το ρεμπέτικο, το παραδοσιακό. Είχα punk μπάντα στην άγρια νιότη μου, πριν από αυτό blues μπάντα. Γενικά, είμαι στην “τσίτα”, πειραματίζομαι συνέχεια. Τώρα θέλω να μάθω κρητική λύρα — ξεκινάω μαθήματα τον Οκτώβριο.
Όλα είναι μουσική. Στολίζει το σπίτι. Χωρίς αυτή, δεν υπάρχει τίποτα. Είναι και τρόπος ζωής και τρόπος αντίδρασης. Κι όταν, μες από τη μουσική, μπορείς να ευχαριστήσεις την ψυχή αυτού που σε ακούει… ε, τι ανώτερο απ’ αυτό; Δεν υπάρχει.

Χριστίνα: Και πες μας λίγο πού βρίσκεσαι σήμερα. Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Σωτήρης: Δουλεύω πενθήμερο, οκτάωρο σε βαριά βιομηχανία. Γυρνάω τον τροχό, μαζί με εκατομμύρια εργάτες που επιβιώνουν σε αυτό το σύστημα. Παράλληλα, απογεύματα διδάσκω. Είναι επίπονο, αλλά για μένα αυτός είναι ο σκοπός. Μου αρέσει. Θέλω να σκοτώνομαι μες στη μέρα μου για να νιώθω ζωντανός. Θα παίξω μουσικές με φίλους, θα αράξουμε σπίτι. Και από Δευτέρα πάλι στη μηχανή.

Χριστίνα: Τι να πω… δύναμη. Θέλω τώρα να μου πεις: Τι θα έλεγες στον 15χρονο εαυτό σου, σαν boost, με τη σημερινή σου σοφία; Και τι μήνυμα θα έδινες στα παιδιά εκεί έξω – είτε μαθητές σου, είτε παιδιά που παλεύουν με το μέσα τους;
Σωτήρης: Μονολεκτικά, δεν μπορώ να απαντήσω σε κάτι τόσο μεγάλο. Εγώ μιλάω για τη διαχείριση του προσωπικού χάους. Αλλά αν αυτό το πεις σε ένα παιδί, δεν θα καταλάβει τίποτα. Σε καθέναν θα πω κάτι διαφορετικό, ανάλογα ποιον έχω απέναντί μου. Πολλοί μπορεί να σε περάσουν και για τρελό. Εγώ όμως πάντα έλεγα αυτό: το μόνο που νικάει είναι ο θάνατος, φίλε. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Να ’σαι παλληκαράς, κι αυτό…

Χριστίνα: Και αν έπρεπε να συνοψίσεις τη ζωή σου σε μια φράση, ποια θα ήταν αυτή;
Σωτήρης: Θα σας απαντήσω με μια κρητική μαντινάδα:
«Στην πλάτη βάζω τ’ άρματα,
και στα μαλλιά μου κλώνους.
Το πάθος για τη λευτεριά,
δε σβήνει με τους χρόνους.»
Χριστίνα: Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Είναι σημαντικό για μένα να μιλώ με ανθρώπους που μου έχουν δώσει έμπνευση και δύναμη. Και είσαι ένας από αυτούς. Ειλικρινά, σ’ ευχαριστώ.

Ο Σωτήρης Ντοσκάς δεν είναι μόνο ένας δυνατός μαχητής ή ένας ευαίσθητος μουσικός. Είναι το ζωντανό παράδειγμα πως οι άνθρωποι μπορούν να είναι πολλά ταυτόχρονα – και να το κάνουν αληθινά, με ουσία. Εκεί που οι γροθιές σμίγουν με τον ρυθμό και οι σιωπές έχουν βάρος, εκεί βρίσκεται το νόημα: να συνεχίζεις. Να μαθαίνεις. Να αγαπάς.

 

Πανέλα Χριστίνα