Η κραυγή που ακόμη αντηχεί

Υπάρχουν φωνές που δεν μπαίνουν σε κουτάκια. Υπάρχουν ψυχές που δεν υποτάσσονται σε κανέναν μηχανισμό. Ο Νικόλας Άσιμος δεν ήταν ένας «καλλιτέχνης» με τη συμβατική έννοια· ήταν μια μολότοφ συναισθήματος και στοχασμού, έτοιμη να εκραγεί απέναντι σε κάθε κατεστημένο. Έζησε και πέθανε στην άκρη – εκεί όπου δεν φτάνει το φως των ρεφλέκτορ, μα μόνο το φως της συνείδησης.
Η μουσική του δεν ήταν για τα ραδιόφωνα, αλλά για τις ψυχές που αρνούνται να κοιμηθούν όρθιες. Οι στίχοι του δεν ήταν τραγούδια, ήταν μανιφέστα. Και ο ίδιος; Ένας αιώνιος αντάρτης, που αρνήθηκε να πουλήσει την ψυχή του στον καθωσπρεπισμό.

Το παιδί που ήθελε να γκρεμίσει τα τείχη

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε στα Εξάρχεια, τον φυσικό χώρο των αμφισβητιών. Εκεί, ανάμεσα σε ταβέρνες, υπόγεια στέκια και δρόμους γεμάτους γκράφιτι, ο Άσιμος έστηνε τις δικές του «παραστάσεις διαρκείας». Δεν περίμενε δισκογραφικές εταιρείες να τον «ανακαλύψουν». Έγραφε κασέτες με τα ίδια του τα χέρια και τις έδινε χέρι με χέρι, σαν να μοίραζε προκηρύξεις.
Δεν ήθελε φήμη, δεν ήθελε δόξα. Ήθελε μόνο να επικοινωνήσει την αλήθεια του. Μια αλήθεια σκληρή, με χιούμορ αλλά και πίκρα, μια αλήθεια που έδειχνε κατάμουτρα την υποκρισία της κοινωνίας. Και αυτή η αλήθεια δεν χωρούσε στις βιτρίνες.

Η φωνή της ανυπακοής

Τα τραγούδια του Άσιμου δεν ήταν «διασκέδαση». Ήταν πόλεμος. Μιλούσαν για ελευθερία, για εξουσία, για το δικαίωμα να ζει κανείς έξω από τα καλούπια. Δεν χάιδευε αυτιά. Αντίθετα, ξεσκέπαζε με ωμή ειλικρίνεια τις αλυσίδες που κουβαλάμε και που συχνά αγαπάμε να φοράμε.
Δεν ήθελε να γίνει είδωλο – το μισούσε αυτό όσο τίποτα. «Αν με κάνετε σημαία, κάψτε με», έμοιαζε να φωνάζει. Γιατί ο Άσιμος δεν ήταν για μνημεία. Ήταν για τις γωνιές όπου συναντιούνται οι άνθρωποι που ακόμη τολμούν να αμφισβητήσουν.

Το τραγικό τέλος

Ο Μάρτης του ’88 έγραψε το τέλος μιας πορείας που δεν χωρούσε στη «νομιμότητα» ούτε στις «θεραπευτικές φόρμες». Η αυτοχειρία του δεν ήταν ήττα. Ήταν η τελευταία του άρνηση: να μην παραδοθεί σε έναν κόσμο που ήθελε να τον φέρει στα μέτρα του. Ο θάνατός του έγινε μύθος – μα πίσω από τον μύθο μένει η κραυγή του: «Ζήσε ελεύθερος ή μην ζεις καθόλου».

Ο Άσιμος δεν ζητάει μνημόσυνα. Δεν χωράει σε στεφάνια και πορτραίτα. Ζητάει να τον θυμόμαστε μόνο όταν αρνούμαστε να σκύψουμε το κεφάλι. Να τον ακούμε όταν η τηλεόραση μάς κοιμίζει. Να τον καλούμε όταν μέσα μας ξυπνά η ανάγκη να ουρλιάξουμε «όχι» σε έναν κόσμο που μας θέλει βιδωμένους.
Ο Νικόλας Άσιμος ήταν κι είναι η υπενθύμιση ότι η ζωή χωρίς ανυπακοή είναι απλώς μια φυλακή με πιο άνετα κελιά.
Κι ίσως αυτό είναι το ερώτημα που μας αφήνει:
Θα συνεχίσουμε να ζούμε βολεμένοι μέσα στα δεσμά μας ή θα τολμήσουμε να γίνουμε οι «παράλογοι» που θα τα σπάσουν;
Άρθρο : Πανέλα Χριστίνα