Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αρκούνται στο να ψιθυρίζουν. Υπάρχουν φωνές που γίνονται κραυγές, σείουν θεμέλια, και ξυπνούν την αόρατη αδικία που βαφτίστηκε “κανονικότητα”. Η Caroline Criado-Perez είναι μια τέτοια φωνή. Μια γυναίκα που δεν δίστασε να κοιτάξει κατάματα το ίδιο το οικοδόμημα του συστήματος και να δείξει τις ρωγμές του: την ανισότητα που φοράει τη μάσκα της ουδετερότητας.
Η Criado-Perez μάς θυμίζει πως ο κόσμος που μας περιβάλλει δεν είναι ουδέτερος, δεν είναι αντικειμενικός∙ είναι χτισμένος πάνω σε δεδομένα που αγνοούν τις γυναίκες, που εξαφανίζουν τα σώματά τους από στατιστικές, που σιωπηλά αναπαράγουν το προνόμιο του μισού πληθυσμού εις βάρος του άλλου μισού.

Το έργο της

Με το βιβλίο της Invisible Women (Αόρατες Γυναίκες), ξεγυμνώνει την παγκόσμια κοινωνία από την επίφαση της ισότητας. Δείχνει πώς η “ουδέτερη” επιστήμη, η “αντικειμενική” τεχνολογία και οι “δίκαιες” πολιτικές είναι στην πραγματικότητα σχεδιασμένες πάνω σε ένα πρότυπο: τον άνδρα. Από την ασφάλεια στις πόλεις, μέχρι το μέγεθος των κινητών τηλεφώνων, από τις φαρμακευτικές δοκιμές μέχρι τα κενά στις μεταφορές∙ οι γυναίκες μένουν στο περιθώριο, αόρατες.

Και δεν έμεινε στη θεωρία. Πάλεψε για να τοποθετηθεί γυναικεία φιγούρα στα χαρτονομίσματα της Βρετανίας, αψήφησε την απειλή και την τοξική αντίδραση ενός συστήματος που δεν συγχωρεί όσους αμφισβητούν την αυθεντία του. Η ίδια έγινε στόχος, αλλά αυτό την έκανε πιο επικίνδυνη: γιατί απέδειξε ότι η αλήθεια δεν φιμώνεται.

Η Criado-Perez δεν φοράει ταμπέλες. Κι όμως, η ίδια η σκέψη της εμπεριέχει μια αναρχική σπίθα. Μας καλεί να δούμε πως οι δομές εξουσίας δεν είναι “φυσικές”, αλλά κατασκευασμένες∙ κι ό,τι είναι κατασκευασμένο μπορεί να αποδομηθεί. Μας θυμίζει ότι κάθε “ουδέτερο” κανόνα τον έγραψε κάποιος με συγκεκριμένο φύλο, θέση και συμφέρον. Η ουδετερότητα είναι η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας, γιατί κρύβει την ανισότητα πίσω από την επίφαση του αντικειμενικού.

Αν ο κόσμος είναι χτισμένος πάνω σε δεδομένα που μας αποκλείουν, τότε ποιον πραγματικά υπηρετεί η έννοια της “τάξης”; Αν η κανονικότητα είναι σχεδιασμένη να αγνοεί τις μισές ζωές, μήπως το αληθινό καθήκον μας είναι να τη διαλύσουμε;
Η Caroline Criado-Perez δεν μας δίνει έτοιμες απαντήσεις. Μας δίνει κάτι πιο επικίνδυνο: μας δίνει μάτια. Και με μάτια που βλέπουν, δεν μπορείς πια να κλείσεις ξανά το βλέφαρο.

Άρθρο: Πανέλα Χριστίνα