Με βαθιά πίστη στη δύναμη της γυναικείας παρουσίας και στην ανάγκη για αυθεντική καλλιτεχνική φωνή, η Θεοδώρα επιλέγει ρόλους και έργα που αφηγούνται ιστορίες ευάλωτες, αλλά και δυνατές — ιστορίες που αντικατοπτρίζουν τη σύγχρονη γυναίκα και τον εσωτερικό της κόσμο.

 

Αν έπρεπε να περιγράψω το θέατρο με μία λέξη, θα έλεγα «επικοινωνία».

Γιατί το θέατρο είναι ένας ζωντανός διάλογος — που αρχίζει μέσα από το κείμενο, τον ρόλο, τη συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τους συναδέλφους, και τελικά κορυφώνεται στη βαθύτερη επικοινωνία με το κοινό. Είναι η στιγμή που όλα συναντιούνται: η ψυχή του ηθοποιού, η ιστορία και η ανάσα των θεατών.

Δύσκολα περιγράφεται τι ακριβώς συμβαίνει τη στιγμή που ανεβαίνω στη σκηνή — όμως κάτι αλλάζει βαθιά μέσα μου. Είναι σαν να ενεργοποιούνται ταυτόχρονα όλες οι αισθήσεις· συγκέντρωση και αφύπνιση μαζί. Προσπαθώ να παραμένω ευέλικτη, ανοιχτή σε κάθε ερέθισμα, έτοιμη να συναντήσω ό,τι προκύψει εκείνη τη στιγμή.

Η μετακίνηση από τον εαυτό μου στον ρόλο δεν συμβαίνει απότομα· είναι μια διαδικασία, μια προσωπική τελετουργία που έχει ήδη ριζώσει μέσα μου μέσα από τις πρόβες. Εκεί, χτίζεται και κατοχυρώνεται ο ρόλος· στη σκηνή όμως, αποκτά ζωή, γιατί υπάρχει το κοινό — και μαζί του η μαγεία της αληθινής συνάντησης.

Το σώμα είναι το πρώτο όργανο του ηθοποιού — γι’ αυτό και το εμπιστεύομαι απόλυτα. Ακόμη και μέσα στην ακινησία, στη σιωπή ή στην απλή ανάσα, το σώμα παραμένει ζωντανό, σε εγρήγορση, συμμέτοχο σε ό,τι συμβαίνει.

Για μένα, το σώμα και το συναίσθημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα· κάθε συναίσθημα που γεννιέται μέσα μας, περνά πρώτα από τις σωματικές αντιδράσεις.

Πάνω στη σκηνή, αυτή η σχέση αποκτά επίγνωση· υπάρχει έλεγχος, ρυθμός, αλλά και μια εσωτερική ροή που αφήνει το σώμα να εκφράσει όσα τα λόγια δεν μπορούν.

Μου αρέσει που χρησιμοποιείτε τη λέξη «ακούει», γιατί η ακοή είναι για μένα μια από τις πιο βασικές λειτουργίες του ηθοποιού. Δεν αφορά μόνο τον ρυθμό της παράστασης, αλλά και τον τρόπο που «ακούμε» με ολόκληρο το είναι μας — με το κέντρο, όχι μόνο με τα αυτιά.

Όταν πραγματικά ακούμε τον χώρο, τους άλλους, τη σιωπή, τότε μπορούμε να σταθούμε με αλήθεια στη σκηνή. Γιατί το θέατρο δεν είναι μόνο πράξη έκφρασης, αλλά και πράξη βαθιάς ακρόασης.

Κάθε στιγμή της δημιουργικής διαδικασίας έχει τη δική της γοητεία. Η πρόβα, η ανακάλυψη, η σιωπή πριν το χειροκρότημα — κάθε μία αποτελεί μια ξεχωριστή πρόκληση και ταυτόχρονα μια ευκαιρία για μάθηση, σε πολλά επίπεδα. Είναι στιγμές που εμπλουτίζουν όχι μόνο τον ρόλο, αλλά και τον ίδιο τον ηθοποιό.

 Υπάρχουν ρόλοι που σε «άγγιξαν» σε προσωπικό επίπεδο, ίσως γιατί καθρέφτισαν δικές σου πλευρές;

Όλοι οι ρόλοι περνούν μέσα από μένα — είναι μια προσωπική και, συχνά, μοναχική διαδικασία εξερεύνησης. Κάθε ρόλος είναι διαφορετικός, κουβαλά μια ξεχωριστή διαδρομή και μια δική του αλήθεια. Και κάθε ένας, με τον τρόπο του, με έχει αγγίξει, με έχει αλλάξει, έστω και λίγο.

Θα έλεγα το δεύτερο — η δύναμη και η ευαισθησία είναι δύο μορφές της ίδιας αλήθειας. Κανένας άνθρωπος, είτε πάνω στη σκηνή είτε έξω από αυτήν, δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Μέσα μας συνυπάρχουν και τα δύο, αλληλοφωτίζονται και δίνουν βάθος στην παρουσία μας. Στη σκηνή, αυτή η ισορροπία γίνεται η πιο αληθινή μορφή δύναμης.

Η πιο ουσιαστική στιγμή για μένα είναι όταν βλέπω την εξέλιξη. Με ενδιαφέρει να παρατηρώ πώς η γνώση περνά μέσα από τον μαθητή, πώς τον μεταμορφώνει και τον ενδυναμώνει εσωτερικά. Και, πάνω απ’ όλα, όταν βλέπω ότι όλη αυτή η διαδικασία του προσφέρει χαρά — τότε νιώθω πως το θέατρο έχει πραγματικά αγγίξει την ψυχή του.

Η φωνή είναι βασικό εργαλείο έκφρασης για τον ηθοποιό — είναι το μέσο μέσα από το οποίο αποκαλύπτεται η εσωτερική του κίνηση, ο ψυχικός του παλμός. Με την κατάλληλη κατάρτιση και φωνητική συνειδητότητα, ο ηθοποιός αποκτά ευελιξία· μπορεί να κινηθεί ανάμεσα στη δύναμη και τη λεπτότητα, στη σιωπή και στην κραυγή, μεταδίδοντας την αλήθεια του με καθαρότητα.

Ίσως θα επέλεγα μια σκηνή όπου συνυπάρχουν η χαρά και η θλίψη. Μου φαίνεται ενδιαφέρουσα αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσά τους — εκεί όπου το φως και το σκοτάδι αγγίζονται. Είναι η στιγμή που αποκαλύπτεται η αλήθεια της ζωής, μέσα από την αντίθεση των συναισθημάτων.

Δεν θα τα διαχωρούσα, γιατί υπάρχει χώρος για τα τρία: το πολιτικό, το ποιητικό, το ανθρώπινο. Όλα τα έχουμε ανάγκη, όλα μας αφορούν.

Στο θέατρο του μέλλοντος θα ήθελα να υπάρχει περισσότερο κοινό — ένα κοινό με ανοιχτό μυαλό και καρδιά, έτοιμο να συναντήσει την αλήθεια της κάθε παράστασης και να γίνει μέρος της ίδιας της εμπειρίας.

Το να είμαι γυναίκα-δημιουργός σε έναν χώρο που ακόμα μαθαίνει να ακούει τις γυναικείες φωνές είναι ταυτόχρονα πρόκληση και ενδυνάμωση. Υπάρχουν στιγμές απογοήτευσης, αλλά αυτές με πεισμώνουν, με ωθούν να συνεχίζω να βρίσκω τη φωνή μου, να υπάρχω και να δημιουργώ με αλήθεια.

Η Θεοδώρα Μωυσιάδου μάς θυμίζει πως το θέατρο δεν είναι μόνο τέχνη, αλλά ένας ζωντανός διάλογος με τον εαυτό και τον κόσμο.

Μια σκηνή όπου η σιωπή μπορεί να είναι εξίσου δυνατή με την κραυγή, και όπου η γυναικεία παρουσία δεν είναι πια ρόλος, αλλά ύπαρξη.

Σε μια εποχή γεμάτη φωνές, ίσως η αληθινή επανάσταση να βρίσκεται στο να ακούς — πρώτα τον εαυτό σου και μετά τον άλλον.