Υπάρχουν άνθρωποι που δεν παίζουν θέατρο — το κουβαλούν μέσα τους.
Ο Χάρης Χρήστου είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που περπατούν τη ζωή σαν σκηνή και τη σκηνή σαν ζωή.
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, με ρίζες στα Ιωάννινα, μεγάλωσε ανάμεσα σε τοπία και σιωπές που τον δίδαξαν την αξία της παρατήρησης. Από τη Γεωπονία, όπου έμαθε να αφουγκράζεται τη γη, βρέθηκε στην Υποκριτική, όπου έμαθε να αφουγκράζεται τον άνθρωπο.
Οι σπουδές του στο σύγχρονο και σωματικό θέατρο, η συνεργασία με σημαντικούς δημιουργούς και η βαθιά του σχέση με το σώμα και τη φωνή, τον κάνουν έναν ηθοποιό που δεν “παίζει”, αλλά αναπνέει ρόλους. 
Ποια στιγμή κατάλαβες πραγματικά ότι το θέατρο σε είχε ήδη επιλέξει πριν το επιλέξεις εσύ;
Νομίζω αυτή η σχέση ήταν αμοιβαία. Δεν ξέρω αν με διάλεξε το θέατρο πρώτο — μάλλον ο χρόνος θα το δείξει αυτό. Αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτό που ζω σε αυτόν τον χώρο είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσα να έχω.
Ποιο πρώτο βλέμμα — δικό σου ή κάποιου άλλου — σε έκανε να νιώσεις πως ανήκεις στη σκηνή;
Δεν είναι ένα το βλέμμα, είναι πολλά. Το 2016, σε μία από τις πρώτες μου παραστάσεις, σε έναν μονόλογο, είδα μάτια δακρυσμένα. Τότε είπα: «Κάτι κάνεις καλά».
Πώς συνομιλούν ψυχή και σώμα όταν παίζεις, ειδικά μέσα από τις σωματικές τεχνικές που έχεις διδαχθεί;
Για μένα το σώμα είναι ο αρωγός όλης αυτής της ενέργειας που μπορείς να έχεις σε μια πρόβα, σε μια παράσταση. Το σώμα είναι τρόπος έκφρασης λόγου, κίνησης, ψυχής, συναισθήματος. Ένα απλό σώμα, βουβό, μπορεί απλώς να μιλάει χωρίς να ανοίξει ούτε το στόμα. Είναι το άλφα και το ωμέγα για έναν ηθοποιό, θαρρώ.
Στην πρόβα, τι σε αγγίζει πιο βαθιά: η στιγμή της αποτυχίας ή η στιγμή της ανακάλυψης;
Θα έλεγα η αποτυχία. Μας ταράζει λίγο-πολύ όλους· είναι κάτι που συνήθως μας κόβει τα φτερά ή μας παγώνει το χαμόγελο. Αν και αρχίζει να μου αρέσει και η αρνητική κριτική και η αποτυχία — λένε πως κάτι μαθαίνεις κι από αυτή. Παρ’ όλα αυτά, η στιγμή της ανακάλυψης είναι τόσο δημιουργική που μπορώ να πω πως θα την προτιμήσω!
Υπάρχει ρόλος που άνοιξε μέσα σου κάτι εντελώς απρόσμενο;
Υπάρχει ρόλος που με έκανε να πω: «Αύριο θα πάω να ψαχτώ, να ξεκινήσω κάπου μαθήματα, να δω αν μπορώ να ασχοληθώ με το θέατρο». Ήταν η Μήδεια του Ευριπίδη. Γενικά, θα έλεγα πως οι αρχαίες τραγωδίες με ταράζουν.
Ποια συνεργασία ή παράσταση σου δίδαξε την αξία της σιωπής και του λιτού;
Του νεκρού αδελφού ή αλλιώς Ο βρυκόλακας του Εφταλιώτη. Ένα νεκρό σώμα που παλεύει να βγει από τον τάφο. Η προσπάθεια του σώματος να ξαναγεννηθεί μιλάει στους θεατές χωρίς να υπάρχει κείμενο. Θυμάμαι, στις πρόβες έφευγα κάθε βράδυ με πάρα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα.
Τι κρατάς από την αθωότητα και το βλέμμα των παιδιών όταν παίζεις παιδικό θέατρο;
Αχ, τα παιδιά! Πραγματικά είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και τρυφερό κοινό. Η χαρά στα μάτια τους είναι κάτι που έχεις ξεχάσει από τότε που ήσουν κι εσύ παιδί. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς μπορούν να νιώθουν μέσα τους. Για μένα, η πιο σημαντική και τρυφερή στιγμή είναι όταν έρχονται και σε αγκαλιάζουν σφιχτά.
Στο σωματικό θέατρο, υπάρχει κάποια κίνηση που για σένα λειτουργεί σαν προσευχή ή τελετουργία;
Οποιαδήποτε άσκηση του σώματος για μένα είναι τελετουργία. Σίγουρα, διάφορες ασκήσεις κινησιολογίας με μουσική που τις συνοδεύει θεωρούνται μια διαφορετική τελετουργία κάθε φορά. Τελευταία κάνω μαθήματα κινησιολογίας Butoh, μιας ιαπωνικής μεθόδου, όπου πραγματικά παρατηρείς πόσο μπορεί να συμβαδίσει η ψυχή σου με όλους τους μύες του κορμιού σου.
Τι σκέψη σε διαπερνά τη στιγμή πριν ξεκινήσει μια παράσταση, όταν ο χώρος ησυχάζει και οι φωτισμοί χαμηλώνουν;
Όλοι λένε πως είναι η πιο άβολη στιγμή της παράστασης: άγχος, κόμπος στο στομάχι, στεγνό στόμα. Για μένα είναι μια όμορφη στιγμή αγωνίας, που παρακαλώ να πατήσω το πόδι μου για να ξεκινήσει το ταξίδι της παράστασης.
Αν άφηνες μια μικρή, προσωπική φράση χαραγμένη στα παρασκήνια, ποια θα ήταν;
Η ζωή είναι ωραία. 
Ο Χάρης Χρήστου δεν μιλά για την τέχνη του — τη ζει.
Η φωνή του δεν είναι δυνατή· είναι αληθινή. Το βλέμμα του δεν φωνάζει· φωτίζει.
Μέσα από το σώμα του περνούν ιστορίες, αναπνοές, φόβοι και ελπίδες — όλα εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο ευάλωτο και γι’ αυτό βαθιά συγκινητικό. 
Το θέατρο, για εκείνον, δεν είναι επάγγελμα· είναι τελετουργία μνήμης.
Κι όπως λέει, «αν καταφέρεις να πεις μια αλήθεια χωρίς λόγια, τότε έχεις ήδη παίξει τον πιο δύσκολο ρόλο της ζωής σου».
Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα
