Η υποκριτική της Σταυρούλας Παπαδοπούλου δεν ξεκινά από την πλοκή, ούτε τελειώνει στο χειροκρότημα. Ξεκινά από μια ρωγμή — μια ανάγκη ανείπωτη που ζητά να ακουστεί, να φωτιστεί, να κατανοηθεί. Με λόγο ποιητικό αλλά γειωμένο, μιλά για τους ρόλους που την επιλέγουν πριν τους επιλέξει, για το δεύτερο κουδούνι που ανοίγει έναν άλλον κόσμο, για τη σκηνή ως χώρο αλήθειας και όχι προσποίησης.
Σε αυτή τη συνέντευξη, η τέχνη δεν παρουσιάζεται ως τεχνική, αλλά ως βίωμα: εύθραυστο, φωτεινό και βαθιά ανθρώπινο…

Σταυρούλα, όταν μπαίνεις σε έναν ρόλο, ποιο είναι το πρώτο ανεπαίσθητο ρίγος που νιώθεις να σε διαπερνά και σε τραβάει προς την ιστορία του;
Νομίζω είναι πάντα μια ανάγκη. Κάτι ανολοκλήρωτο, μια ρωγμή στον χαρακτήρα που μοιάζει επικίνδυνα οικεία. Δεν είναι η πλοκή που με τραβάει, αλλά εκείνο το σημείο όπου ο χαρακτήρας επιθυμεί χωρίς να το ομολογεί. Εκεί καταλαβαίνω πως αν δεν τον πλησιάσω, θα με κυνηγά.

Υπάρχει μια στιγμή, ένα φως, μια σιωπή στη σκηνή που λειτουργεί για σένα σαν άνοιγμα σε έναν άλλον κόσμο; Τι συναντάς εκεί;
Ναι. Ο κόσμος που λες ανοίγεται μόλις χτυπήσει το δεύτερο κουδούνι. Δεν ξέρω γιατί αλλά μόλις το ακούσω απλα όλα γίνονται διαφορετικά και δεν υποκρίνομαι, απλώς υπάρχω.

Ποιο κομμάτι της ενέργειάς σου —το άγριο, το τρυφερό, το σκοτεινό ή το φωτεινό— νιώθεις ότι αρπάζουν πάντα πρώτοι οι ρόλοι σου;
Το φωτεινό και το τρυφερό έρχονται πρώτα, σχεδόν ταυτόχρονα. Οι περισσότεροι χαρακτήρες έχουν μια ανάγκη να “ακουστούν”,ας πούμε, και από κει παίρνουν το φως .Μια άλλη ανάγκη να τους είναι να τους καταλάβουμε και εκεί έρχεται η τρυφερότητα.

Όταν αφήνεις έναν χαρακτήρα να κατοικήσει μέσα σου, με τι υφή τον φαντάζεσαι; Είναι πέτρα, νερό, καπνός, φως;
Συνήθως είναι νερό. Τα υγρά δεν έχουν δικό τους σταθερό σχήμα, αλλά παίρνουν το σχήμα του δοχείου στο οποίο βρίσκονται. Στην προκειμένη περίπτωση εγώ είμαι αυτό το “δοχείο” άρα έχουνε την δική μου όψη.

Ποια στιγμή δημιουργίας σε έχει κάνει να ξεχάσεις εντελώς τον χρόνο, σαν να τον έλιωσε η ίδια η τέχνη;
Στιγμές πρόβας όπου το σώμα ήξερε πριν από το μυαλό. Όταν μια σκηνή «κούμπωσε» μετά από ώρες μελέτης και σωματικής αλλά και πνευματικής. Εκεί ο χρόνος δεν μετριέται — απλώς εξαφανίζεται.

Αν η φωνή σου μπορούσε να ζωγραφίσει έναν πίνακα επάνω στη σκηνή, ποια χρώματα θα έσταζε;
Βαθύ κόκκινο, σκούρο μπλε και γκρίζες αποχρώσεις. Χρώματα με βάρος, με μνήμη. Και κάπου-κάπου, απρόσμενα, ένα λευκό — όχι καθαρό, αλλά φωτεινό.

Σου έχει τύχει κάποια φορά ένας ρόλος να σε διδάξει κάτι που δεν τολμούσες να μάθεις για τον εαυτό σου;
Ναι. Μου έμαθε ότι μπορώ να αντέξω περισσότερη αλήθεια απ’ όση νόμιζα. Ότι το πάθος δεν είναι αδυναμία, αλλά κινητήριος δύναμη. Και πως δεν χρειάζεται πάντα να ελέγχω — κάποιες φορές αρκεί να εμπιστευτώ.

Ποια είναι η μυστική σου πηγή ενέργειας πριν βγεις στη σκηνή — ένα βλέμμα, μια ανάσα, μια λέξη που λες μόνο εσύ στον εαυτό σου;
Πολλές φορές και ένα καλό γέλιο με τους συναδέλφους αρκεί. Δύο όμορφες κουβέντες, ένα κοπλιμεντο είναι αρκετό για να σου φύγει ένα βάρος από τον εαυτό σου και να βάλεις προτεραιότητα την σκηνή και τον ρόλο. Αν το κάνω αυτό, όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους.

Ακούγοντας τη Σταυρούλα Παπαδοπούλου, μένει κανείς με την αίσθηση πως η ουσία της υποκριτικής —και ίσως της ίδιας της ζωής— δεν βρίσκεται στον έλεγχο, αλλά στην εμπιστοσύνη. Στο να αφήνεσαι να πάρεις το σχήμα του ρόλου, όπως το νερό το σχήμα του δοχείου. Στο να αντέχεις την αλήθεια, ακόμη κι όταν καίει.
Ίσως τελικά η σκηνή να μην είναι ένας τόπος όπου παίζουμε κάποιον άλλον, αλλά ένας χώρος όπου θυμόμαστε ποιοι είμαστε.

Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα