Στον κόσμο του μελανιού, εκεί που το δέρμα γίνεται μνήμη και το τραύμα τέχνη, υπάρχει μια φιγούρα που δε μοιάζει με καμία άλλη. Η Olga Maria Maggel δεν ήρθε για να γεμίσει τον χώρο· ήρθε για να τον χαράξει. Με τη βελόνα της δεν σχεδιάζει απλώς, αλλά ξυπνά. Δεν ακολουθεί κανόνες. Δεν παίζει τον ρόλο της “tattoo artist”· τον σπάει και τον ξαναχτίζει με δικούς της όρους.
Από τις φλέβες της πόλης της Θεσσαλονίκης μέχρι τις πιο σιωπηλές σκιές του ανθρώπινου νου, η Olga δημιουργεί ασπρόμαυρα τοπία με βάθος και ειλικρίνεια. Σχέδια horror, ρεαλιστικά, που δεν τρομάζουν — σε λυτρώνουν. Είναι το σκοτάδι που αναγνωρίζεις μέσα σου, μεταφρασμένο με μελάνι. Είναι ο πόνος σου που δεν ήξερες ότι ήθελες να δεις να παίρνει μορφή.
Δεν της χαρίστηκε τίποτα. Ο χώρος, ανδροκρατούμενος και γεμάτος ταμπέλες, δεν την τρόμαξε. Δεν ζήτησε ποτέ έγκριση. Και δεν προσπάθησε να γίνει “γλυκιά” για να αρέσει. Αντίθετα, κράτησε τη φωτιά της και την έκανε στυλ. Στην τέχνη της δεν θα βρεις trends — θα βρεις αλήθεια. Αλήθεια τραχιά, αλλά τίμια.
Η Olga είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που δεν “πουλάνε” στυλ. Ζουν μέσα του. Και στο κάθε tattoo που αφήνει πίσω της, αφήνει κάτι από τη σιωπή, τη δύναμη και την ευαισθησία της. Δεν σε κοιτάει αφ’ υψηλού. Σε βλέπει. Και αυτό είναι σπάνιο.
Σήμερα, δεν μιλάμε απλώς με μια tattoo artist. Μιλάμε με μια γυναίκα που χάραξε τον δρόμο της με αντίσταση, με μελάνι και με αλήθεια.
Μιλάμε με την Olga Maria Maggel.

Σε ανέθρεψε η τέχνη ή η άρνηση;
Η τέχνη. Κάποιες στιγμές στο παρελθόν την αρνήθηκα, δεν γνώριζα όμως πως αυτή πάντα θα με αναζητούσε και θα με ακολουθούσε με ένα νέο, κάθε φορά, πρόσωπο.

Σου έμαθε κανείς να αμφισβητείς, ή το ανακάλυψες μόνη σου;
Νομίζω πως το θέμα της αμφισβήτησης, όπως και της ανακάλυψης το έχουμε ή δεν το έχουμε μέσα μας . Από μικρή θυμάμαι να αμφισβητώ, αλλά και να θέλω να ανακαλύψω τον κόσμο και το άγνωστο.

Τι σημαίνει για σένα να είσαι “γυναίκα” σε έναν χώρο που σε θέλει διακοσμητικό αξεσουάρ;
Ο χώρος που εργάζομαι είναι κατά βάσει ανδροκρατούμενος. Δεν είμαι και δεν θα γίνω ποτέ διακοσμητικό αξεσουάρ.

Αν ήσουν φτιαγμένη από 3 υλικά, ποια θα ήταν αυτά – χωρίς να είναι “γυναικεία”;
Ατσάλι, γκλιτερ και μελάνι.

Η βελόνα σου πονάει ή απελευθερώνει; Ή και τα δύο μαζί;
Ο πόνος και η απελευθέρωση, στο τατουάζ, είναι έννοιες που πάνε μαζί, είναι συνυφασμένες. Μέσα από τον πόνο έρχεται και η λύτρωση.

Η τέχνη σου δεν κάνει θόρυβο — κάνει χαρακιές. Είναι αυτός ο τρόπος σου να αντιστέκεσαι;
Η τέχνη μου, εννοείται, πως είναι τρόπος αντίδρασης και αντίστασης. Η ζωγραφική και τα έργα μου , είναι φωνές, ερωτήσεις προς τον εαυτό μου και απαντήσεις προς την κοινωνία και για όλα αυτά που ζούμε. Αποδέκτης , όχι μόνο εγώ , αλλά και οι θεατές.

Έχεις δει κάποιον να λυγίζει κάτω από το ίδιο του το tattoo τη στιγμή που το κάνεις; Τι κάνεις τότε;
Ναι βεβαίως και από σωματικό αλλά και από συναισθηματικό πόνο. Προσπαθώ να τους καθησυχάσω , κάνοντας διάλειμμα. Αν δεν μπορούν να συνεχίσουν , ορίζουμε καινούργιο ραντεβού .

 Πώς διαχειρίζεσαι την εξουσία που σου δίνει η βελόνα πάνω στο σώμα του άλλου;
Πρωτίστως, με αγάπη , δημιουργικότητα, φαντασία και σεβασμό στον άνθρωπο που είναι ο καμβάς μου.

Τι απαντάς όταν σε κοιτάνε σαν “γυναίκα tattoo artist”;
Η τέχνη δεν έχει φύλλο. Η αξία ενός tattoo artist δεν έχει να κάνει με τον αν είσαι άντρας ή γυναίκα . Το ταλέντο και η δημιουργικότητα ανήκουν και στα δύο φύλλα.

 Αν σου έδιναν για λίγο την παγκόσμια εξουσία, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ξήλωνες;
Πολύ μεγάλη κουβέντα. Σίγουρα δεν μου αρέσει καθόλου σαν σκέψη το να έχω παγκόσμια εξουσία! Ίσως να ξήλωνα την έννοια της ίδιας της εξουσίας και έπονται πολλά άλλα, φασισμό , πόλεμο , πείνα.

Γιατί horror; Τι είναι αυτό το άβολο που σε ελκύει τόσο βαθιά;
Το horror είναι απόλυτα συνδεδεμένο με κάτι σκοτεινό. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που μπορείς να “παίξεις” μαζί του και να τον ξορκίσεις μέσα από την τέχνη. Ο θάνατος, η αρρώστια, το άγνωστο, η μικροί και μεγάλοι φόβοι, ίσως δεν μπαίνουν σε καλούπια λογικής. Έτσι, ο καλλιτέχνης έχει δρόμο και φωνή να εκφραστεί με σύμβολα για τη ζωή, μέσω του φόβου.

 Στο ασπρόμαυρο βρίσκεις λύτρωση ή ειλικρίνεια;
Και τα δυο.

Υπάρχει tattoo που σε διέλυσε ενώ το έφτιαχνες; Που σου έμεινε μέσα σου;
Ναι υπήρξαν. Όταν πρόκειται για πορτρέτο, κάποιου που έχει φύγει απ’ την ζωή, μπαίνω, δυστυχώς, πολλές φορές στην θέση του πελάτη που μπορεί να έχει γίνει και φίλος. Εκεί τα πράγματα γίνονται δύσκολα και σκληρά. Είναι οδυνηρό να χαράξεις για πάντα στον άλλον το αγαπημένο του πρόσωπο, κατοικίδιο( άνθρωπο και πάλι για μένα) που έχει φύγει για πάντα από την ζωή.

 Πόσο προσωπική είναι τελικά αυτή η τέχνη; Αν σε αφήσουν, βάζεις κι εσύ κάτι δικό σου σε κάθε tattoo;
Η τέχνη αυτή δεν είναι 100% προσωπική γιατί στη μέση είναι ένας ακόμη άνθρωπος και έχει να κάνει και με το δικό του σώμα. Οι περισσότεροι έρχονται σε μένα γιατί τους αρέσει η δουλειά μου. Οπότε πιστεύω πως η πινελιά μου, η γνώμη μου και το ύφος της δουλειάς μου μετράει για αυτούς.

 Πώς ξεκίνησες να χτυπάς tattoos; Με ποια ανάγκη, ποιο θυμό ή ποια αγάπη;
Πέρασα στην καλών τεχνών στα 18,5 μου, στα 15 μου έκανα το πρώτο μου ταττοο. Με γοήτευσε τόσο πολύ αυτή η τέχνη και η συνθήκη εργασίας, όπου και στα 22 μου πήρα την απόφαση να ζητήσω να μου μάθει την τέχνη της δερματοστοιξιας ο αγαπημένος μου δάσκαλος Νίκος Κατσούλης. Παράλληλα με τις σπουδές μου στην Καλών Τεχνών, δούλεψα στο Nico Tattoo Crew, για οκτώ ολόκληρα χρόνια, όπου και έμαθα πολλά. Τους ευχαριστώ όλους. Ήταν μεγάλο σχολείο για μένα.

Τι σε εμπνέει περισσότερο: ένα βλέμμα, μια ιστορία, ή ένα τραύμα;
Ανάλογα την ψυχολογική μου κατάσταση και το μπορεί να αγγίξει την ψυχή μου εκείνη την στιγμή.

 Πώς επιλέγεις τι θα κάνεις και τι όχι; Πού βάζεις τα όρια;
Δεν βαράω εθνικιστικά, φασιστικά σύμβολα, σχέδια. Κάτι που θα προσέβαλε κάποιον, εμένα και τις πεποιθήσεις μου.

 Σου ζητάνε κάτι που “δεν είσαι”; Πώς απαντάς χωρίς να προδώσεις αυτό που πρεσβεύεις;
Πάντα με ειλικρίνεια. Έχω μάθει γενικότερα να είμαι ειλικρινής στην ζωή μου. Είτε αυτό προσβάλλει κάποιον, είτε όχι.
Υπάρχουν τεχνικές που σε εκφράζουν πιο πολύ, ή κάθε tattoo είναι μια ξεχωριστή ιστορία;
Κάθε tattoo είναι μια ξεχωριστή ιστορία. Η τεχνική που με εκφράζει περισσότερο είναι το ρεαλιστικό black and grey.

Τι φοβάσαι να ζωγραφίσεις ακόμα; Ποιο τέρας δεν έχεις αγγίξει;
Αυτό που φοβόμουν, το έχω ζωγραφίσει πρόσφατα. Μέσα από την τέχνη μου ήρθα σε μεγάλη αντιπαράθεση με τον ίδιο μου τον εαυτό. Έβλεπα και αντιμετώπιζα μέσα από το σχέδιο την απέραντη φρίκη και θλίψη μου. Πάλεψα με το τέρας και καθώς τελείωσα το σχέδιο, το νίκησα κι όλας.

Σε ποια στιγμή ένιωσες ότι “τώρα είμαι αυτό που ήθελα”; Ή δεν έχει έρθει ακόμα;
Η αυτόολοκλήρωση ίσως να μην επέλθει και ποτέ. Δεν πιστεύω πως θα πω ποτέ, “τέλος έγινε αυτό που ήθελα” ,πάντα θα υπάρχει ” κι άλλο.. κι άλλο…”. Έτσι άλλωστε συνεχίζεις να ζεις και να δημιουργείς όλο και περισσότερο.
Δεν σταματά ποτέ η θέληση για κάτι παραπάνω.

Η Olga Maria Maggel μετά από δέκα χρόνια — σε ένα άλλο στούντιο, σε έναν άλλο κόσμο ή ακόμα να παλεύει με τη βελόνα στο ίδιο χάος;
11 χρόνια. Το μέλλον θα δείξει τι μας επιφυλάσσει. Προς το παρόν το ΧΑΟΣ , έτσι κι αλλιώς είναι κάτι στο οποίο ένιωθα πάντα οικεία.

Η Olga Maria Maggel δεν είναι απλώς μια tattoo artist. Είναι μια δημιουργός που γεννήθηκε μέσα απ’ το χάος, και έμαθε να το εξημερώνει με βελόνα. Δεν φτιάχνει “εικόνες” — αποδομεί σώματα για να τα ξαναχτίσει από την αρχή. Δεν αντιγράφει μοτίβα. Δε χαϊδεύει το δέρμα — το ραγίζει για να μπει μέσα. Εκεί που δεν χωρά κανείς.
Η τέχνη της κουβαλά βάθος, φόβο, πόνο, αλλά ποτέ επιτήδευση. Είναι άγρια, ατόφια, σπαρακτική. Δεν υπάρχει για να είναι όμορφη — υπάρχει για να είναι αληθινή. Το χέρι της πάλλεται μεταξύ ρεαλισμού και ονείρου, μεταξύ σκοταδιού και απελευθέρωσης. Κάθε σκίαση, κάθε λεπτομέρεια, κάθε ράγισμα στο χρώμα είναι και μια κραυγή.
Και η ίδια δεν κάνει διαχωρισμούς: ο καλλιτέχνης είναι πολιτικός από τη στιγμή που αρνείται να διακοσμεί τον κόσμο όπως είναι. Από τη στιγμή που επιλέγει να τον ξαναχαράξει. Η Olga Maria δεν ζωγραφίζει για το “ωραίο”, αλλά για το αναγκαίο. Δεν ντύνει τον πόνο, τον αναδεικνύει. Δεν παγιδεύει τις ψυχές στο δέρμα — τις ελευθερώνει.
Η τέχνη της είναι το σημείο όπου το βίωμα συναντά την αντίσταση. Εκεί που η προσωπική ιστορία γίνεται δημόσια δήλωση. Ό,τι χαράζει είναι και μια πληγή και μια απάντηση. Κι ό,τι της ζητάς, στο επιστρέφει τυλιγμένο σε ειλικρίνεια και μαύρο φως.
Η Olga Maria Maggel δε φτιάχνει απλώς tattoo. Φτιάχνει θραύσματα μνήμης, τατουάζ-μανιφέστα, σάρκινα ποιήματα. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που θα τη διαλέγουν για να πουν την ιστορία τους, η βελόνα της θα συνεχίσει να γράφει έξω απ’ τις γραμμές.
Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα