Η Μαρία Ξωνίκη είναι μια πολυσχιδής καλλιτέχνιδα που έχει διανύσει μια μουσική διαδρομή γεμάτη στροφές, πειραματισμούς και συναισθηματικά φορτισμένες εμπειρίες. Από την εφηβεία της στο χωριό μέχρι τις σκηνές του Λονδίνου, δεν σταμάτησε ποτέ να ακολουθεί το ένστικτό της. Σήμερα, μας μιλά για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, με ειλικρίνεια, πάθος και απλότητα.

Πες μας λίγα λόγια για σένα με δικά σου λόγια.
Είμαι η Μαρία Ξωνίκη. Είμαι τραγουδίστρια και τώρα τελευταία έχω ξεκινήσει να γράφω τα δικά μου κομμάτια. Έχω συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό και έχω ασχοληθεί με πολλά είδη μουσικής. Ξεκίνησα από τη ροκ σκηνή, μετά συμμετείχα σε ποπ ροκ συγκροτήματα με ελληνικό στίχο, κάτι που μου άνοιξε νέους ορίζοντες. Στη συνέχεια πέρασα από το gothic rock, την industrial σκηνή, μέχρι και τη jazz, rock & roll. Πλέον, ασχολούμαι κυρίως με τη jazz και ετοιμάζω το δικό μου προσωπικό άλμπουμ.

Πώς ξεκίνησες με τη μουσική; Ήταν κάτι που ήθελες από παιδί ή προέκυψε στην πορεία;
Ήταν το πιο τρελό μου όνειρο από παιδί. Μεγάλωσα σε ένα χωριό και δεν είχα στήριξη από την οικογένειά μου σε αυτό. Δεν υπήρχε προσανατολισμός για κάτι τέτοιο. Όταν έφυγα από το χωριό, ήταν το πρώτο πράγμα που κυνήγησα.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή και πώς ένιωσες;
Ναι, ήταν όταν έφυγα από το χωριό και ήρθα στην Δράμα για σπουδές. Τελικά το τραγούδι με κέρδισε. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή· ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένη, ότι πραγματοποιώ ένα παιδικό μου όνειρο.

Όταν γράφεις ή επιλέγεις ένα τραγούδι, τι είναι αυτό που σε κερδίζει;
Με κερδίζουν όλα: στίχοι, μελωδία, το συναίσθημα. Όταν ήμουν μικρή και δεν ήξερα αγγλικά, τραγουδούσα “λαμπουρνέζικα” – δηλαδή μιμούμουν τους ήχους χωρίς να καταλαβαίνω. Τώρα όμως όλα έχουν τη σημασία τους.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που νιώθεις πως είσαι εσύ;
Τα κομμάτια που γράφω εγώ. Εκεί είναι ο πραγματικός εαυτός μου. Τα υπόλοιπα τα ερμηνεύω σαν ηθοποιός· βάζω κομμάτια του εαυτού μου μέσα σε αυτά.

Πες μας για μια εμφάνιση ή εμπειρία από live που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
Δύο έρχονται στο μυαλό: το Φεστιβάλ Άρδας όπου τραγούδησα μπροστά σε τεράστιο κοινό – ήταν μαγικό. Και μία εμφάνιση στο Slimelight του Λονδίνου με την industrial μπάντα μου, ένα ιστορικό club.

Αν μπορούσες να κάνεις ντουέτο με έναν καλλιτέχνη, ποιος θα ήταν και γιατί;
Marilyn Manson. Είναι παιδικός έρωτας. Η μουσική του ήταν για μένα καταφύγιο και εξακολουθεί να με εμπνέει σε όλα τα επίπεδα.

Τι θέλεις να επικοινωνήσεις στον κόσμο μέσα από τη μουσική σου;
Δεν ξεκινάω με πρόθεση να περάσω μήνυμα, απλώς μιλάω για ανθρώπινες εμπειρίες. Συνήθως όμως, καταλήγω να εκφράζω την αισιοδοξία και την πίστη στον εαυτό μας. Το φως στο τούνελ.

Ποια είναι η σχέση σου με τα social media;
Τα πάω καλά. Με φέρνουν πιο κοντά στο κοινό μου, είναι εργαλείο επικοινωνίας και προβολής. Φυσικά και υπάρχουν αρνητικά σχόλια, αλλά έμαθα να τα φιλτράρω και να καταλαβαίνω ότι συνήθως αντανακλούν τον εσωτερικό κόσμο αυτών που τα γράφουν.

Ποιο είναι το πιο μεγάλο μάθημα που σου έχει δώσει μέχρι τώρα η πορεία σου;
Να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου και να μην βιάζομαι. Δεν υπάρχει “σωστό” timing. Η τέχνη χρειάζεται ελευθερία, εμπιστοσύνη και αγάπη για τον εαυτό μας. Όχι πίεση.

Όταν δεν ασχολείσαι με τη μουσική, τι κάνεις για να ξεκουραστείς;
Χαλαρώνω, περνάω χρόνο με ανθρώπους που αγαπώ ή μόνη μου. Κάνω βόλτες, ταξίδια, πηγαίνω στη φύση. Οτιδήποτε με αδειάζει και με ανανεώνει.

Μπορείς να μας δώσεις ένα μικρό spoiler; Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;
Πολύ σύντομα ελπίζω να κυκλοφορήσω τα δικά μου κομμάτια. Γράφω από παιδί και ήρθε η ώρα να τα μοιραστώ.

Αν έδινες μια συμβουλή σε ένα νέο παιδί που θέλει να τραγουδήσει, τι θα του έλεγες;
Να μην ακούσει κανέναν και να ακολουθήσει την καρδιά του. Ο κόσμος θα πει “δεν γίνεται”, γιατί αυτό λέει στον εαυτό του. Μπορείς να τα καταφέρεις, φτάνει να μην σταματάς να εξελίσσεσαι και να μην κάνεις κάτι απλά για τα λεφτά ή τη φήμη.

Και τέλος, ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο σαν καλλιτέχνιδα;
Να βλέπω ανθρώπους να εκφράζονται καλλιτεχνικά χωρίς φόβο. Η τέχνη δεν έχει ηλικία, δεν έχει όρια. Είναι πνευματικό πράγμα. Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να ζούμε όλοι ελεύθεροι μέσα από την τέχνη μας, χωρίς λογοκρισία, χωρίς κόμπλεξ και ανταγωνισμούς.

Η Μαρία Ξωνίκη δεν είναι απλώς μια ταλαντούχα καλλιτέχνιδα· είναι μια ψυχή που τολμά να εκτεθεί, να εξελιχθεί και να μείνει αυθεντική μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Με τη φωνή της χτίζει γέφυρες ανάμεσα στον πόνο και την ελπίδα, και με τα λόγια της μάς υπενθυμίζει πως η τέχνη δεν ζητά έγκριση — μόνο ελευθερία. Την παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και ανυπομονούμε να δούμε (και να ακούσουμε) όσα ετοιμάζει.
Σε ευχαριστω πολύ Μαρία και σου εύχομαι τα καλύτερα…

Συνέντευξη : Πανέλα Χριστίνα