Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για φως. Μερικοί γεννήθηκαν να περπατούν μέσα στη στάχτη και να φτιάχνουν μελωδίες από τις πληγές τους. Ο Outsider404 δεν γράφει τραγούδια για να εντυπωσιάσει. Γράφει γιατί δεν μπορεί να σωπάσει. Γιατί όταν όλα γύρω του καίγονταν, ο στίχος ήταν το μόνο του καταφύγιο.
Είναι τέχνη να παλεύεις με το πιο επικίνδυνο όπλο – τις λέξεις σου. Είναι τέχνη να παίρνεις το όνειρο που κάποτε σε κρατούσε ξύπνιο και να το μετατρέπεις σε στόχο, και ύστερα να το βλέπεις να συμβαίνει.
Ο Outsider404 δεν είναι «καριέρα». Είναι απόφαση. Είναι επιλογή να μη φτιαχτείς για να χωρέσεις – αλλά να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι, με αίμα, φωνή και πίστη. Αυτή είναι η ιστορία του.

Πού μεγάλωσες και πώς ήταν η παιδική σου ηλικία;
Εδώ έχουμε μια μικρή οδύσσεια, καθώς γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη των 90’s και σε πολύ μικρή ηλικία μετακόμισα σε ένα ακριτικό χωριό του Ν. Πέλλας, λίγα χιλιόμετρα από τα ορεινά σύνορα με τα Σκόπια, όπως τα λέγανε τότε. Στο χωριό μου τα παππούδια μου και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μιλούσαν τη διάλεκτο που ονομάζουν οι ίδιοι “Εντόπικα” ή αλλιώς “Σλαβομακεδόνικα”, οπότε από μικρός είχα μια σύνδεση με τη βαλκανική κουλτούρα και τα έθιμα. Ζήσαμε και σε μια κωμόπολη για λίγα χρόνια ακόμα και μετά, στα τέλη του 1990, γυρίσαμε με τη μητέρα και τον αδερφό μου στη Θεσσαλονίκη, όπου ζω μέχρι και σήμερα. Νιώθω ευλογημένος που μπόρεσα και μεγάλωσα τόσο κοντά στη φύση και τα ζώα, και έζησα τα παιδικά μου χρόνια σε αγρούς και βουνά.

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική; Ποιος σε μύησε ή σε ενέπνευσε;
Οι γονείς μου άκουγαν πάντα πολλή και ψαγμένη μουσική. Θυμάμαι να έχω ακούσματα από πολλά διαφορετικά είδη και από καλλιτέχνες όπως Nick Cave, Manu Chao, Tupac, Bob Marley και άλλους θρύλους των 90’s, οπότε από μωρό είχα τη μουσική στην καθημερινότητά μου.

Πότε ξεκίνησες να γράφεις στίχους και πότε κατάλαβες ότι αυτό είναι κάτι περισσότερο από χόμπι;
Εγώ έμπλεξα με τον στίχο στην τελευταία τάξη του δημοτικού, που με κάτι φιλαράκια καθίσαμε να γράψουμε ένα ραπ κομμάτι με θέμα το τμήμα μας και την τσακαλοπαρέα. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και η σειρά “10 Λεπτά Κήρυγμα” στο να κάνω την προσπάθεια να γράψω και εγώ. Νομίζω ότι το σημείο καμπής, που άλλαξε ο τρόπος που βλέπω τη μουσική και αποφάσισα να την δω πιο σοβαρά, ήταν το 2023 – πολύ, πολύ μετά…

Είχες στήριξη από το περιβάλλον σου ή έπρεπε να το παλέψεις μόνος σου;
Είχα την τύχη να έχω δίπλα μου ανθρώπους που με στήριξαν 100% σε αυτό που επέλεξα να κάνω – και μιλάω και για την οικογένειά μου αλλά και για τον κύκλο που έχτισα με τα χρόνια. Η μουσική που βγάζω είναι φτιαγμένη από μια ομάδα ανθρώπων, δεν την κάνω μόνος μου. Αν δεν ήταν ο Prod.Trulife, ο ATM BEATZ και ο Isca1, θα ήταν αδύνατο να πετύχω την ποιότητα που με ικανοποιεί στα κομμάτια.

Πώς άλλαξες ως άνθρωπος από την αρχή της πορείας σου μέχρι σήμερα;
Μ’ αρέσει η φράση “τα πάντα ρει” και πιστεύω ότι τα πάντα αλλάζουν, με την ίδια λογική που τίποτα δεν μένει όρθιο.

Πόσα κομμάτια έχεις γράψει που δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ – και γιατί;
Δεν τα έχω μετρήσει, αλλά θα σου πω ότι τα κομμάτια που έχω βγάλει είναι σαν την κορυφή ενός παγόβουνου, και αυτά που δεν έχουν βγει σαν το παγόβουνο που κρύβεται κάτω απ’ την επιφάνεια της θάλασσας.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που ένιωσες πως «ξεπλένει» μια πληγή σου;
Φυσικά – αυτό είναι και ένας από τους λόγους που μπορεί να με κάνει να γράψω εξ αρχής.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο συναίσθημα που έχεις προσπαθήσει να αποτυπώσεις με λέξεις;

Νομίζω η μοναξιά. Είναι κάτι που θεωρώ πολύ δύσκολο να βιώνει κάποιος.

Αν η ζωή σου ήταν ένα verse, τι θα έλεγε;
Στα κομμάτια μου υπάρχει πολύ από τη ζωή μου – είναι θραύσματα από αναμνήσεις, συναισθήματα και πρόσωπα.

Έχεις υπάρξει ποτέ ο ήρωας στη δική σου ιστορία ή πάντα ένιωθες ο «κακός»;
Για μένα δεν είναι περισσότερο φως και σκοτάδι παρά καλό και κακό. Και θεωρώ ότι όσο το σκοτάδι θα υποδύεται το φως, το φως θα παραμένει κρυμμένο στα πιο βαθιά σκοτάδια.

Ποια είναι η πιο σκοτεινή σου στιγμή και πώς την έκανες τραγούδι;
Αυτό είναι κάτι που προτιμώ να το πω μέσω της μουσικής.

Πιστεύεις ότι η τέχνη μπορεί να σώσει; Αν ναι, τι έσωσε σε σένα;
Εμένα η ενασχόλησή μου με τη μουσική θεωρώ πως μου έσωσε τη ζωή και με γλύτωσε από πολλά χειρότερα σενάρια μέχρι στιγμής. Από μικρός έμαθα τον δρόμο και τη νύχτα και η μουσική δημιουργία με κράτησε λογικό, ελεύθερο και ζωντανό.

Ποια ήταν η πιο ειλικρινής στιγμή που είχες με ένα fan σου;
Κάποτε έπαιζα μουσική στον δρόμο. Εκεί έζησα μερικές από τις πιο αληθινές στιγμές που είχα μέχρι στιγμής. Η ανάμνηση που νομίζω δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν ένα απόγευμα που έπαιζα στη Γούναρη (Ναβαρίνου), και καθώς είχα περάσει στο δεύτερο ημίωρο του σετ, έρχεται από το πουθενά ένα μικρό πλασματάκι που έμοιαζε πρόσφατα να έχει μάθει να περπατάει. Εκεί που περπάταγε, κόκαλωσε και με κοίταξε μες στα μάτια με αυτό το διαπεραστικό βλέμμα – ξέρεις, που έχουν τα μωρά και τα μικρά παιδιά. Γύρισα προς το μέρος του και κατέβηκα στο ύψος του μπομπίρα και του ράπαρα για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι κάτι να του αποσπάσει την προσοχή και να συνεχίσει να ρολάρει με το ποδηλατάκι του.

Τι θα έλεγες σε κάποιον που νιώθει σήμερα outsider, όπως ίσως ένιωθες κι εσύ κάποτε;
Νιώθω outsider ακόμα και το συναίσθημα δεν είναι άσχημο – αν και η λέξη έχει μια αρνητική χροιά. Κάνε τα δικά σου λοιπόν και έχε πίστη σ’ αυτά.

Αν η επιτυχία σού ζητούσε να προδώσεις τον εαυτό σου, θα την αρνιόσουν;
Είναι υποκειμενική η έννοια της επιτυχίας για τον καθένα. Για μένα το να αναγνωριστώ με τον τρόπο που θα ήθελα, το να μείνω ο εαυτός μου, είναι μονόδρομος.

Υπάρχουν πράγματα που δεν λες ούτε στη μουσική σου;
Μ’ αρέσει να μιλάω για αυτά που βιώνω στη μουσική μου, είτε με περιγραφικό τρόπο είτε πιο αφαιρετικά. Όσα “ανείπωτα” βίωσα και ένιωσα ότι θέλω να εκφράσω, το έκανα.

Ποιο είναι το όνειρο που σε κρατά ξύπνιο τα βράδια;
Κάπου στην Αφρική λένε πως το βράδυ ανήκει στα θηρία και η μέρα στον άνθρωπο. Αν κάτι με κρατήσει ξύπνιο το βράδυ δεν θα είναι σίγουρα κάποιο όνειρο – περισσότερο ίσως κάτι σκοτεινό.

Έχεις σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσεις όλα; Και τι σε κράτησε;
Δεν ξέρω αν θα έχω τη δυνατότητα πάντα να κάνω αυτό που κάνω με τον τρόπο που το κάνω το τελευταίο έτος. Παρ’ όλα αυτά, η μουσική είναι και θα είναι στη ζωή μου.

Αν αύριο τελείωνε ο κόσμος, ποιο μήνυμα θα ήθελες να αφήσεις πίσω σου;
Αν αύριο τελείωνε ο κόσμος δεν θα υπήρχε κάποιος για να το διαβάσει, οπότε νομίζω ότι θα προσπαθούσα να ζήσω παρόν και συνειδητά τις τελευταίες μου στιγμές.

Υπάρχει νέο project που ετοιμάζεις αυτή την περίοδο; Αν ναι, μπορείς να μας πεις κάτι αποκλειστικό;
Ετοιμάζω αρκετά πράγματα και μπορείτε να περιμένετε πολύ δυνατές δουλειές, όπως το EP με τον Lazaru$, που έχουμε ήδη ηχογραφήσει στο Orbit και είναι σε προχωρημένο στάδιο με σκοπό να κυκλοφορήσει μέσα στο 2025. Παράλληλα συνεχίζουμε και το σερί με τον Prod.Trulife με κυκλοφορίες μέσα σε όλο το έτος, και σίγουρα δεν θα λείψουν και ευχάριστες εκπλήξεις που ήδη είναι στα σκαριά – αλλά προτιμώ να κρατήσω για μένα ακόμα.

Σκέφτεσαι να κάνεις κάποιο άνοιγμα σε άλλους ήχους ή μουσικά είδη στο μέλλον;
Είμαι πάντα ανοιχτός σε νέα ρεύματα και τάσεις και θέλω να πειραματίζομαι με ήχους, οπότε είναι κάτι που δεν αποκλείεται και το θεωρώ πολύ πιθανό.

Αν μπορούσες να συνεργαστείς με οποιονδήποτε καλλιτέχνη – ζωντανό ή νεκρό – ποιον θα διάλεγες;
Είχα γνωρίσει κάποτε τον ΔΠΘ, τον οποίο θεωρώ τον μεγαλύτερο ράπερ/ποιητή που πέρασε μέχρι στιγμής από τον τόπο μας. Μου είχε πει λοιπόν, αφού ανταλλάξαμε κουβέντες και κουπλέ, ότι θα ψηνόταν να κάναμε κανένα κομμάτι. Δεν περίμενα με τίποτα κάτι τέτοιο και δίστασα γιατί δεν είχα ακόμα πίστη σ’ αυτό που κάνω, με αποτέλεσμα να το αφήσω αόριστα στον αέρα. Αν μπορούσα λοιπόν να γυρίσω τον χρόνο πίσω, σίγουρα θα έδινα άλλη απάντηση και θα επιδίωκα πιο έντονα μια συνεργασία με τον Μιχάλη. Είναι όμως και στη φύση μας πολλές φορές να θεωρούμε τη ζωή και τους ανθρώπους δεδομένους – έτσι κι εγώ δεν διέφερα από αυτόν τον τρόπο σκέψης τότε.

Θα ήθελες κάποια στιγμή να γράψεις για άλλους ή να συμμετάσχεις σε παραγωγές εκτός hip hop;
Δεν το έχω σκεφτεί πολύ να σου πω. Μου αρέσει να ζω το τώρα και περνάω την πιο δημιουργική μου χρονιά. Ενώ λοιπόν δεν το αποκλείω, το να συμμετάσχω σε άλλες παραγωγές δεν είναι κάτι που σχεδιάζω στο κοντινό μέλλον.

Υπάρχουν σκέψεις για περιοδεία, εμφανίσεις στο εξωτερικό ή ακόμα και αγγλόφωνο υλικό;
Θα ήθελα, με την κυκλοφορία του EP, να κάνω ένα μίνι τουρ – ενδεχομένως σε 3-4 πόλεις που έχω παρέες και δίκτυο. Αλλά είναι κάτι που θα σκεφτώ σε δεύτερη φάση. Πάντως, εκτός απροόπτου, θα γίνουν lives εκτός έδρας. Εξωτερικό; Τι να σου πω… δεν το σκέφτομαι καθόλου, γιατί δεν εκφράζομαι το ίδιο καλά στα αγγλικά.

Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια – όχι σαν καλλιτέχνης, αλλά σαν άνθρωπος;
Ανήκω στη γενιά της “Κρίσης” και δυστυχώς έχω μάθει να μην κάνω μακροπρόθεσμα πλάνα, όπως και το να μην σκέφτομαι πολύ μπροστά. Παρ’ όλα αυτά, ελπίζω να έχω την υγεία μου, όλους τους ανθρώπους μου δίπλα και να νιώθω ότι έχω λόγους να ξυπνάω το πρωί – πράγμα που θεωρώ πολύ σημαντικό.

Ο Outsider404 δεν είναι άλλος ένας ράπερ. Είναι από αυτούς που δεν «ανέβηκαν» – αναδύθηκαν μέσα από βουβές πληγές και εσωτερικές μάχες. Δεν ζητά αποδοχή, δεν ζητά εξηγήσεις. Δημιουργεί για να υπάρξει.
Και μέσα σε κάθε στίχο του, υπάρχει ένας μικρός σεισμός. Γιατί όσο υπάρχει πόνος, όσο υπάρχει αλήθεια που δεν ειπώθηκε, όσο υπάρχει κάποιος που ακόμα παλεύει – υπάρχει λόγος να ακούμε τη φωνή του.
Ο κόσμος δεν αλλάζει εύκολα. Αλλά μερικοί άνθρωποι, με μόνο όπλο ένα στυλό και μια ψυχή, τον ραγίζουν.
Και από εκεί μπαίνει το φως.

Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα