Σε έναν κόσμο που απαιτεί υπακοή, υπάρχουν ψυχές που γεννήθηκαν για να φλέγονται — όχι για να χωράνε. Μια από αυτές είναι η Γαβριέλα Βούλγαρη: 25 χρόνων, piercer με μαχαίρι αντί για πυξίδα και ραπ καλλιτέχνης που μετατρέπει την οργή σε τέχνη. Δεν ανήκει πουθενά γιατί διάλεξε να ανήκει μόνο στον εαυτό της.
Με το μικρόφωνο ως όπλο και τη βελόνα ως μέσο έκφρασης, στήνει έναν κόσμο χωρίς αφεντικά, χωρίς πατρίδες, χωρίς φίλτρα. Οι στίχοι της ξύνουν πληγές, όχι για να πονέσουν — αλλά για να θυμίσουν πως το να ζεις ελεύθερα δεν είναι lifestyle, είναι πράξη αντίστασης.
Μέσα από το σώμα, το beat, το piercing, η Γαβριέλα δεν ζητά χώρο — τον διεκδικεί. Και αυτή η συνέντευξη δεν είναι απλώς κουβέντα. Είναι κραυγή. Από αυτές που δεν τις πιάνουν τα μικρόφωνα της εξουσίας.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το body piercing; Τι σε τράβηξε σε αυτό το χώρο;
Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή στο body piercing είναι το πόσο έντονα μπορεί να αναδείξει τη μοναδικότητα κάθε ατόμου. Από μικρή θαύμαζα τα piercing στους άλλους – όχι μόνο για την αισθητική τους, αλλά κυρίως για τον τρόπο που έδιναν χαρακτήρα στο πρόσωπο. Με εντυπωσίαζε το ότι ένα τόσο μικρό στοιχείο μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που εκφράζεται κάποιος. Το βλέπω σαν μια μορφή τέχνης που ενώνει την εξωτερική εμφάνιση με την εσωτερική ταυτότητα.
Θεωρείς το piercing τέχνη ή τεχνική;
Για μένα είναι και τα δύο. Είναι μέσο έκφρασης αλλά απαιτεί και τεχνική ακρίβεια, υπευθυνότητα, γνώση. Δεν είναι απλώς «ένα σκουλαρίκι» – είναι μια παρέμβαση στο σώμα που πρέπει να γίνεται σωστά. Ο συνδυασμός τέχνης και τεχνικής πειθαρχίας είναι αυτό που με ελκύει περισσότερο.

Βλέπουμε πως η τέχνη είναι βασικό κομμάτι της ζωής σου. Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στη μουσική σου και την αισθητική σου;
Απόλυτα. Και τα δύο είναι τρόποι με τους οποίους εκφράζομαι. Είναι σαν δύο διαφορετικές γλώσσες που λένε την ίδια ιστορία – τη δική μου. Η μουσική εκφράζει το μέσα μου, ενώ τα piercing και το στυλ μου δείχνουν ποια είμαι εξωτερικά. Δεν τα διαχωρίζω.
Έχεις σκεφτεί να συνδυάσεις μουσική και αισθητική σε ένα πρότζεκτ;
Δεν το έχω κάνει ακόμα οργανωμένα, αλλά είναι κάτι που σκέφτομαι σοβαρά. Ειδικά στη ραπ, η εικόνα έχει πάντα κάτι να πει – είτε μέσα από το στιλ, είτε από τα piercing. Στο μέλλον θα ήθελα να το υλοποιήσω.
Πώς θα περιέγραφες το προσωπικό σου στυλ;
Εναλλασσόμενο, αλλά πάντα με έντονο χαρακτήρα. Μου αρέσει να πειραματίζομαι. Από streetwear και skate brands μέχρι πιο alternative μέρες, με αξεσουάρ όπως μπαντάνες και bucket hats. Οι αλλαγές στα μαλλιά είναι για μένα τρόπος να δείξω πώς νιώθω. Τα tattoo και τα piercing είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου.
Πώς ξεκίνησες να γράφεις ραπ;
Η σχέση μου με το ραπ ξεκίνησε από πολύ μικρή. Δεν το διάλεξα εγώ – με διάλεξε αυτό. Μια μέρα απλά άρχισα να γράφω λέξεις και βγήκε κάτι που είχε νόημα και συναίσθημα. Από τότε κατάλαβα ότι αυτό είναι κάτι που με εκφράζει αληθινά.
Τι έρχεται πρώτα για σένα – ο στίχος ή το beat;
Δεν υπάρχει σταθερός κανόνας. Άλλες φορές γράφω χωρίς μουσική, σαν ημερολόγιο με ρίμες. Άλλες, ακούω ένα beat και αμέσως ξεκινάει να χτίζεται η ιδέα. Το μόνο που με νοιάζει είναι να είναι αληθινό.
Ποια είναι τα θέματα που επανέρχονται στους στίχους σου;
Η καθημερινή πάλη, η αναζήτηση ταυτότητας, η κοινωνική αδικία, η ανάγκη για αλλαγή, η αυτοκριτική. Δεν με νοιάζει να φαίνομαι τέλεια. Με νοιάζει να είμαι αληθινή.
Υπάρχει κάποιο κομμάτι που ξεχωρίζεις;
Το “Σκέψεις σε θυρίδα”. Είναι ωμό, κυνικό, και δεν το φιλτράρισα καθόλου. Είναι από τα πιο ειλικρινή πράγματα που έχω γράψει. Δεν ήθελα να το “γλυκάνω” ή να το κάνω πιο εμπορικό.
Έχεις κάνει συνεργασίες μέχρι τώρα;
Ναι, με 2-3 φίλους. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία. Είμαστε παρέα, γελάμε, αλλά παράλληλα δημιουργούμε κάτι κοινό. Αυτό το “μαζί” έχει τεράστια σημασία για μένα.
Ποια είναι η δημιουργική σου φάση αυτή την περίοδο;
Γράφω αρκετά, μαζεύω ιδέες και ετοιμάζω κάποια κομμάτια. Δεν βιάζομαι. Παράλληλα, οργανώνω κάποιες πιο ώριμες συνεργασίες. Είμαι σε φάση που ψάχνω τη φωνή μου και αυτό με γεμίζει.
Υπάρχει στο πλάνο σου ένα άλμπουμ;
Ναι. Μαζεύω τους αγαπημένους μου στίχους και δουλεύω πάνω σε κάτι πολύ προσωπικό. Δεν θέλω απλώς να είναι μια συλλογή κομματιών, αλλά μια αφήγηση. Κάθε κομμάτι θα συνδέεται με τις εμπειρίες μου. Θέλω όταν βγει, να είναι έτοιμο εσωτερικά και τεχνικά.
Πού φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Θέλω η μουσική μου να έχει ωριμάσει, να έχει φτάσει σε περισσότερα αυτιά και να έχει αφήσει αποτύπωμα. Να έχω δημιουργήσει δίσκους που αντέχουν στο χρόνο και να συνεργάζομαι με ανθρώπους που θαυμάζω. Θέλω να υπάρχω με την τέχνη μου χωρίς εκπτώσεις στην αλήθεια μου.
Αν μπορούσες να συνεργαστείς με έναν καλλιτέχνη, ποιος θα ήταν;
Ο ΑσάΡκος. Τον θαυμάζω για το πώς γράφει – ποιοτικός χωρίς να γίνεται βαρύς, αιχμηρός αλλά ουσιαστικός. Μια συνεργασία μαζί του θα ήταν πρόκληση που θα με έκανε να δώσω το 100%.
Τι σημαίνει για σένα η τέχνη σου;
Είναι καθαρτήρια. Είναι ο τρόπος μου να μιλήσω για όσα δεν λέγονται εύκολα. Για μένα, η τέχνη δεν είναι φίλτρο – είναι καθρέφτης. Αν δεν είναι αλήθεια, δεν με αφορά.
Ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σου;
Μεγάλωσα με κλασική μουσική, τζαζ, ροκ και metal – που μου έδωσε βάθος και ένταση. Η ραπ με τράβηξε με την αλήθεια του δρόμου και το λόγο. Επίσης, αγαπώ πολύ την RnB για το συναίσθημα και τη μελωδία της. Όλα αυτά τα κουβαλάω μέσα μου όταν γράφω.
Υπήρξε κάποιος που σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις;
Περισσότερο με ενέπνευσε το συναίσθημα που μου μετέδωσε η μουσική. Σε δύσκολες στιγμές, ένιωθα πως κάποιοι στίχοι μιλούσαν για μένα. Αυτό με ώθησε να θέλω να πω κι εγώ τη δική μου αλήθεια.
Πιστεύεις ότι έχεις βρει το μουσικό σου ύφος ή ακόμα το διαμορφώνεις;
Έχω έναν πυρήνα που με εκφράζει, αλλά πάντα δοκιμάζω νέα πράγματα. Η τέχνη μου είναι ζωντανή – και αλλάζει μαζί μου.
Πώς προσεγγίζεις το γράψιμο των στίχων;
Με ειλικρίνεια, αλλά όχι πάντα ευθέως. Μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις, να αφήνω χώρο στον ακροατή να βρει τη δική του ερμηνεία. Η αλήθεια δεν είναι έτοιμη απάντηση – είναι κάτι που κατακτάς.

Η Γαβριέλα Βούλγαρη δεν ήρθε για να ταιριάξει — ήρθε για να χαλάσει το σχήμα. Με κάθε piercing σπάει τις βεβαιότητες τους, με κάθε στίχο ξεγυμνώνει την αλήθεια. Δεν ζητά να γίνει αποδεκτή· απαιτεί χώρο για να υπάρξει όπως είναι — αυθεντική, απείθαρχη, επικίνδυνα ελεύθερη.
Σε έναν κόσμο που σε θέλει βολική και ήσυχη, η Γαβριέλα είναι υπενθύμιση πως η τέχνη, το σώμα και η φωνή μπορούν να γίνουν επανάσταση. Κι αν φοβούνται τη φωτιά της, τότε καλά κάνουν. Γιατί η επόμενη σπίθα, μπορεί να τους κάψει.

Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα