Από τα πρώτα της βήματα στη Θεσσαλονίκη έως τις μεγάλες και μικρές σκηνές της πόλης, η Δόμνα Κατσουπάκη ζει μέσα από τη θεατρική και μουσική έκφραση. Κάθε ρόλος για εκείνη δεν είναι απλώς μία παράσταση· είναι ένα ταξίδι συναισθημάτων, μία αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την τέχνη. Με το τραγούδι και την υποκριτική της, η Δόμνα μας προσκαλεί να δούμε τον κόσμο από τα μάτια της, εκεί όπου η φωνή, το φως και η ψυχή ενώνονται σε μια μοναδική αρμονία.

Πως αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Το θέατρο δεν ήταν απόφαση για μένα, ήταν μια εσωτερική μου ανάγκη την οποία από μικρό παιδί δεν μπορούσα να αγνοήσω ή να εγκαταλείψω. Το αποζητούσα συνεχώς  και σαφέστατα τώρα πλέον συνειδητοποιώ πως το να υπάρχει στην ζωή μου είναι μονόδρομος.

Τι σου αρέσει περισσότερο στην δουλειά σου;
Το πιο συναρπαστικό κομμάτι, πέρα από το να υποδύομαι στο θέατρο  πρόσωπα που συχνά απέχουν πολύ από την δική μου προσωπικότητα, είναι το ταξίδι και η προετοιμασία μέχρι την ολοκλήρωση μιας παράστασης και το ανέβασμα της στη σκηνή. Αν  και πιστεύω πως στην πραγματικότητα ποτέ δεν ολοκληρώνεται  μια θεατρική παράσταση, γιατί είναι κάτι που συνεχώς εξελίσσεται. Ίσως να παύει να αναπνέει όταν θα κατέβει αλλά ο απόηχος της στην ψυχή και στην σκέψη αυτών που την βιώνουν είτε είναι οι ηθοποιοί είτε οι θεατές παραμένει. Είναι σημαντικό λοιπόν να απολαμβάνω κάθε στιγμή με τους συνεργάτες και συναδέλφους μου σε έναν θίασο. Η ομαδική δουλειά , η συνεργασία, η συμπερίληψη και το μοίρασμα είναι εξίσου σημαντικά  και απαραίτητα στοιχεία για μένα.

Πώς προετοιμάζεσαι για έναν ρόλο;
Πρώτα απ όλα απεκδύομαι τους προηγούμενους. ‘Υστερα σιγά σιγά φτιάχνω στο μυαλό μου την νέα προσωπικότητα που πρέπει να υποδυθώ. Μέσα από τις κατάλληλες σκηνοθετικές οδηγίες, μελέτη αλλά και από καθημερινά ερεθίσματα, βρίσκω τους δρόμους που θα πατήσω και συνθέτω τα κομμάτια του ρόλου.
Προσπαθώ να τον αγκαλιάσω και να τον αγαπήσω. Τον υπερασπίζομαι και δικαιολογώ κατά κάποιον τρόπο τις πράξεις του μέσα μου, αλλιώς δεν μπορώ να πορευτώ μαζί του.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που σε σημάδεψε;
Ναι. Ήταν ο ρόλος της Annie στο ομότιτλο musical που ανέβηκε στο θέατρο Ράδιο Σίτυ στην Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του 2007 εως τον Μάρτιο του 2008 σε σκηνοθεσία Μαριάννας Τόλη. Αυτό το έργο καθώς και ο ρόλος μου ήταν καθοριστικά για την πορεία μου στο θέατρο.  Ήταν μια υπέροχη θεατρική εμπειρία με εξαιρετικούς συνεργάτες.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που έζησες στη σκηνή;
Όλοι οι ηθοποιοί θα συναντήσουμε απρόοπτα ή δύσκολες καταστάσεις στην θεατρική μας ζωή. Μια από τις πιο δύσκολες στιγμές μου  ήταν όταν στο musical Αnnie έπρεπε να παίξω και να τραγουδήσω με υψηλό πυρετό και κλειστή φωνή λόγω κάποια ίωσης που περνούσα. Ο ηχολήπτης εκείνη την ημέρα  έκανε θαύματα!
Τι σε βοηθά να ξεπερνάς το άγχος πριν από μια παράσταση;
Τίποτα. Πάντα έχω άγχος πριν την παράσταση. Επειδή όμως δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η λέξη το αποκαλώ  ¨αγωνία¨. Έτσι το εξευγενίζω λιγάκι.. Το άγχος  συνήθως φεύγει  λίγα λεπτά αφού πατήσω στη σκηνή. Είναι πολύ συναρπαστικά εκεί πάνω, ταυτόχρονα όμως πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη για να λειτουργήσουν όλα σωστά και  να πάνε όλα καλά. Κάπως έτσι λοιπόν δεν του αφήνω και πολλά περιθώρια να παραμείνει..

Ποιοι άνθρωποι έχουν επηρεάσει την πορεία σου;
Όλες οι συνεργασίες μου με σκηνοθέτες, συναδέλφους ηθοποιούς καθώς και γενικότερα ανθρώπους του χώρου πιστεύω πως ήταν κι εξακολουθούν να είναι σημαντικές. Οι περισσότεροι, μου έδωσαν κίνητρο και με ενέπνευσαν στη σκηνή. Νιώθω τυχερή που σε κάποιες παραγωγές συνεργάστηκα με ανθρώπους που θαυμάζω και αγαπώ. Αυτοί οι άνθρωποι  με καθοδήγησαν και με βοήθησαν να γνωρίσω τον εαυτό μου και τις δυνατότητες μου. Είναι πολύ όμορφο να νιώθεις σε αυτή τη δουλειά ότι σε εμπιστεύονται και θέλουν να συνεργάζονται μαζί σου.

Πώς νιώθεις όταν επικοινωνείς με το κοινό;
Η επικοινωνία με το κοινό είναι ουσιαστικά για μένα η πραγμάτωση του ρόλου. Είναι ο στόχος, η αποστολή μου και η ολοκλήρωση της δουλειάς μου πάνω στη σκηνή.  Όταν καταφέρνω να συνδεθώ με τον κόσμο, βιώνω μια υπέροχη συνθήκη η οποία μου προσφέρει πολύ όμορφα συναισθήματα καθώς  και δύναμη να συνεχίζω.

Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται περισσότερο σήμερα το θέατρο;
Χρειάζεται περισσότερο φώς. Να βγουν μπροστά άνθρωπου που το αγαπούν και να το  στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις κι από όλες τις πλευρές. Όμως χρειάζεται και την εμπιστοσύνη και την στήριξη των θεατών. Να αφεθούν,  να πιστέψουν στην μαγεία του θεάτρου και να μας ακολουθήσουν στον δρόμο του ονείρου που φτιάχνουμε για να ταξιδέψουμε παρέα.

Τι θα ήθελες να πετύχεις τα επόμενα χρόνια;
Μακροπρόθεσμα δεν υπάρχει τίποτα στο μυαλό μου. Αυτό το διάστημα νιώθω πληρότητα γιατί βιώνω μια όμορφη περίοδο με τα εργαστήρια θεάτρου  για έφηβους και παιδιά στον Σύλλογο Κατοίκων Νέας Πολιτείας Εύοσμου  καθώς και πρόβες με την ομάδα ADD ACTION για την παράσταση ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας του Οσκαρ Ουάιλντ  σε σκηνοθεσία  Εύας Στέφα  και παραγωγή ArtPhoinix  η οποία  θα ανέβει σε λίγες μέρες.  Το θέατρο για μένα είναι ανάσες και το αγαπώ χωρίς όρους και στόχους. Απλά ανυπομονώ να υποδεχθώ όλα τα όμορφα που θα έρθουν στο μέλλον!

Η πορεία της Δόμνας Κατσουπάκη στο θέατρο δεν μετριέται μόνο σε ρόλους και παραστάσεις· μετριέται σε στιγμές που αγγίζουν, εμπνέουν και συγκινούν. Η αφοσίωση και η ευαισθησία της αποδεικνύουν πως η τέχνη δεν είναι απλά μια έκφραση· είναι τρόπος ζωής. Και όταν οι προβολείς σβήνουν, η παρουσία της στη σκηνή αφήνει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές όσων την παρακολούθησαν.

Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα