Η Δανάη Τσουφλίδου δεν ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που μιλούν για το θέατρο σαν επίτευγμα. Μιλά για αυτό σαν ανάγκη. Σαν χώρο όπου το σώμα, το συναίσθημα και η μνήμη συναντιούνται για να φτιάξουν κάτι ζωντανό, εύθραυστο και αληθινό. Ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη, κινείται ανάμεσα στη σκηνή και στο παρασκήνιο με την ίδια ευαισθησία: παρατηρώντας, αφουγκραζόμενη, φροντίζοντας τη ροή μιας συλλογικής δημιουργίας.
Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για την πρώτη της θεατρική μνήμη, για την αγάπη ως σκηνική δύναμη, για τη δουλειά ως πράξη φροντίδας, και για το πώς μια ομάδα μπορεί να γίνει σώμα.

Ποια είναι η πρώτη στιγμή που θυμάσαι να σε αγγίζει βαθιά η τέχνη και να σε οδηγεί προς το θέατρο;
Θυμάμαι πολύ έντονα μια παιδική παράσταση, «Τα κόκκινα παπούτσια» στο ΚΘΒΕ. Οι γονείς μου μας πήγαν με την αδερφή μου όταν ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Αυτό που μου δημιούργησε έντονα συναισθήματα δεν ήταν τόσο η ιστορία όσο η ατμόσφαιρα. Δεν ήταν απαραίτητα κάτι φωτεινό — είχε μέσα του και κάτι σκοτεινό, αλλά τόσο ελκυστικό που επιστρέψαμε να τη δούμε άλλες τρεις φορές. Καθόμασταν πάντα σε θεωρείο. Νομίζω κάπου εκεί ένιωσα πρώτη φορά ότι αυτός ο κόσμος θα είναι μέρος της ζωής μου.

Αν η θετική σου ενέργεια είχε χρώμα και υφή, πώς θα έμοιαζε;
Θα ήταν μαλακή και άσπρη. Θα μπορούσα να τη φορέσω πάνω στη σκηνή, αλλά μόνο για λίγο, γιατί αυτή η ενέργεια κάθε φορά μετατρέπεται σε κάτι διαφορετικό. Δεν είναι σταθερή — είναι σε ροή.

Πότε ένιωσες στο θέατρο το “εδώ ανήκω”;
Κυρίως ως θεάτρια. Υπάρχουν στιγμές που απλώς κάθεσαι και βλέπεις κάτι να ξεδιπλώνεται μπροστά σου και νιώθεις ότι αυτό μιλάει ακριβώς σε εσένα. Αλλά και κάποιες φορές στη δουλειά, όταν καταφέρνω να φέρω τον εαυτό μου πραγματικά στο τώρα, χωρίς άμυνες.
Ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη, ποια μικρή λεπτομέρεια σε συγκινεί περισσότερο σε μια σκηνή;
Η αλήθεια. Όταν μια στιγμή δεν προσποιείται κάτι αλλά είναι αυτό που είναι. Με ενδιαφέρει πολύ και η θεματολογία — όταν αφορά πράγματα που με αγγίζουν και δίνονται με ειλικρίνεια. Εκεί συγκινούμαι πιο βαθιά.

Πώς ενσωματώνεις τη φυσική σου ευγένεια και τη ζεστή σου παρουσία στην πρόβα; Είναι κάτι που δουλεύεται ως εργαλείο;
Στην πρόβα προσπαθώ να είμαι συγκεντρωμένη στο τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή για να προχωρήσει το σύνολο, έχοντας όσο μπορώ στο μυαλό μου την ανάγκη και την αισθητική του καθενός. Δεν ακολουθώ κάποια μέθοδο. Αυτό που κάνω είναι να μην ξεχνάω ότι το κάνω για την ψυχή μου. Και ότι πρέπει να γίνεται μόνο με αγάπη. Αλλιώς είναι λάθος — δεν έχει νόημα.

Αν η δημιουργικότητά σου ήταν μια μικρή ιστορία, ποιος θα ήταν ο τίτλος της;
«Ροή, χρώματα και αντιθέσεις».

Ποια πρόσφατη καλλιτεχνική εμπειρία σε εξέλιξε ουσιαστικά;
Η τοποειδική παράσταση As a Shadow as a Dream της Αποστολίας Παπαδημάκη στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Είναι μια performance που ακόμα κινείται μέσα μου. Μας εξέλιξε πολύ, όχι μόνο καλλιτεχνικά αλλά και ως ομάδα. Ήταν μια βαθιά εμπειρία συνεργασίας και σύνδεσης μιας μεγάλης ομάδας γυναικών. Μας δίδαξε πώς μπορεί να υπάρξει πραγματική συλλογικότητα.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη μέθοδος που ακολουθείς στις πρόβες;
Κάθε διαδικασία είναι διαφορετική. Το ερέθισμα έρχεται πάντα από τις συνθήκες: το περιβάλλον, τους ανθρώπους, το τι κουβαλάει ο καθένας εκείνη τη στιγμή. Η εξέλιξη έρχεται φυσικά, όταν είσαι ανοιχτός σε αυτό.

Αν μπορούσες να σκηνοθετήσεις ένα συναίσθημα, ποιο θα ήταν και πώς θα κινούνταν;
Την αγάπη. Θα την έκανα αέρινη και διάφανη. Να μην ενοχλεί. Να κινείται απαλά, άλλες φορές πολύ αργά και άλλοτε σαν σίφουνας.

Η Δανάη Τσουφλίδου δεν βλέπει το θέατρο ως μηχανισμό παραγωγής έργων αλλά ως ζωντανό χώρο σχέσεων, μνήμης και αλήθειας. Σε έναν κόσμο που συχνά επιβραβεύει την ταχύτητα και το αποτέλεσμα, εκείνη επιλέγει τη ροή, την ακρόαση και την αγάπη ως βασικά σκηνοθετικά εργαλεία.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ριζοσπαστικό της θέατρο: το να παραμένεις παρών, ευάλωτος και ανοιχτός — σαν μια λευκή, μαλακή ενέργεια που μεταμορφώνεται, αλλά ποτέ δεν χάνεται.

Συνέντευξη: Πανέλα Χριστίνα